Rozdział 1 " Niebieskie oczy "

   " Hear the sound of the falling rain,
   Coming down like an Armageddon flame,
  The shame,
  The ones who died without a name,

  Hear the dogs howling out of key,
  To a hymn called "Faith and Misery",
  And bleed, the company lost the war today

  I beg to dream and differ from the hollow lies
  This is the dawning of the rest of our lives
  On holiday "

  

 Dźwięk głosu wokalisty zespołu Green Day, huczał w pokoju. Dziewczyna, leżąca na łóżku, podniosła się i podparła o stos poduszek. W głowie miała totalną pustkę. Wsłuchiwała się tylko w piosenkę z zamkniętymi oczami. To się nazywa relaks, pomyślała.

- Camille ?!- usłyszała głos swojego ojca. Zerwała się z miejsca i, jak najszybciej mogła, zbiegła na dół.

- Tak, tato ?- wysapała. Rosły brunet o szarych oczach wpatrywał się w nią uważnie z surowym wyrazem twarzy.

- Czy mogłabyś ściszyć to badziewie?! Słychać to aż tu mimo wyciszających ścian!- wrzasnął. Podniósł rękę, a dziewczyna natychmiast zakryła twarz, chroniąc się przed ciosem. Nadszedł. Jęknęła cicho i pobiegła do siebie. Gorączkowym ruchem dotknęła szklanej tafli swojego tableta firmy Apple. Zapadła cisza.

 

 Ciepła woda spływała po jej brązowych kosmykach, niebieskie oczy były opuchnięte. Łzy mieszały się z wodą. Stała już tak od 15 minut, szorując długie włosy. W końcu spłukała kolorową pianę i wyszła z ogromnej, szklanej kabiny. Sięgnęła po miętowy ręcznik i szczelnie okryła się miękkim materiałem. Przechodząc obok lustra, machinalnie w nie spojrzała. Długie pasma brązowych włosów spływały aż do pasa niczym wodna kaskada, okalając bladą twarz, z której patrzyły intensywnie niebieskie oczy w kolorze morza. Zastanawiała się po kim odziedziczyła ten kolor. Jej rodzice mieli szare, półtoraroczny brat, Lucas, też. Ona jedyna wyróżniała się tym odcieniem. Ruszyła wolnym krokiem w stronę swojej sypialni. Czarne ściany idealnie kontrastowały z kremowymi meblami. Pokrywały je miliony plakatów, obrazów i ręcznie pisanych cytatów. Biurko, stojące pod oknem, zawalone było papierami, a regał stojący obok - książkami. Ostrożnie podeszła do okna i zasunęła białą roletę, następnie, swobodnym już, krokiem przemierzyła pokój, zmierzając ku ogromnej szafie. Wyciągnęła z niej zieloną, luźną koszulę w białe grochy. Ręcznik opadł przy jej nogach, gdy nakładała piżamę. To była jej ulubiona piżama. Jakiś czas temu dostała ją od mamy. Dokładnie pamiętała to wydarzenie.

 - Camille ?- Ciche pukanie towarzyszyło, równie cichemu głosowi. Jej mama uważnie przyglądała się jej przez szparę w drzwiach. Delikatny uśmiech gościł na jej twarzy, a w rękach trzymała jakieś pudełko.

 - Tak, mamo ?- odpowiedziała z uśmiechem. Katniss Everdeen ostrożnie wślizgnęła się do środka i przysiadła obok córki. Przez chwilę przyglądała się jej jasnej cerze w poszukiwaniu jakichś nowych nabytków. Choć dziewczyna starannie próbowała ukryć siniaka na skroni, matczyne oko i tak go dostrzegło. Chwilę wpatrywała się w miejsce z wyraźnym bólem, po czym delikatnie ucałowała to miejsce.
 - To nic. - szepnęła dziewczyna. Matka nie odpowiedziała. Podała jej bez słowa pudełko, czekając na reakcję. Camille ujęła oburącz kolorowy przedmiot, przyglądając mu się z uwagą. W końcu złapała za wieko i uchyliła. Z dna spoglądał na nią zielono-biały materiał. Sięgnęła i powoli zaczęła wyciągać, a jej oczom stopniowo ukazywał się wspaniały widok. Satynowa koszula sięgała jej do połowy uda, miała podwinięte rękawy. Kolor od razu spodobał się brązowowłosej. Odłożyła ubranie na kolana i rzuciła się mamie na szyję.
 - Dziękuję, dziękuję, dziękuję, mamo. - szepnęła z entuzjazmem. Szarooka zagryzła wargę, przypominając sobie pewną osobę. Szybko jednak się uśmiechnęła i odwzajemniła uścisk.- Z jakiej to okazji ?
 - A z takiej, że dzisiaj jest 22 kwiecień, kochanie. A to są...- mrugnęła porozumiewawczo. Na twarzy dziewczyny pojawił się wyraz konsternacji, próbowała sobie przypomnieć tą datę. Przymrużyła oczy w skupieniu..
 - No nie wierzę, Camille Everdeen zapomniała o swoich urodzinach !- czyiś głos przerwał panującą ciszę. Kobieta, o czarnych włosach, śmiała się w drzwiach. Obie spojrzały na nią- starsza z niedowierzaniem, młodsza z strachem pomieszanym ze zdziwieniem.
 - C..Co ty tutaj robisz, Johanno ?- Pierwsza otrząsnęła się Katniss, patrząc szeroko otwartymi oczami na nowo przybyłą osobę. Tamta tylko uśmiechnęła się przelotnie swoim zadziornym uśmiechem.
 - Miałabym zapomnieć o urodzinach chrześnicy ?- zapytała z rozbawieniem. Wpatrywały się w siebie jakiś czas. Everdeen wstała i objęła dawną przyjaciółkę. Zatonęły w swoich objęciach. Camille zmarszyła brwi. Przez jej głowę przelatywały wspomnienia, znała tą osobę, pamiętała..
 Oderwały się od siebie po kilku minutach.
 - Spóźniłaś się 14 lat, Mason. - wybuchnęły śmiechem. Błękitnooka szeroko otworzyła oczy. Jej mama się śmiała. JEJ MAMA.
 Kilka godzin później tłumaczyły jej wszystko. Szybko pojęła kim jest Johanna Mason. Gdy poprosiły o trochę prywatności, szybko ulotniła się z pomieszczenia. Wchodząc po schodach, wyraźnie słyszała słowa swojej chrzestnej.
 - Ma po nim oczy. - Rozmarzony ton, którym mówiła w ogóle nie przypominał tego zgryźliwego, którego cały czas używała. - Katniss, on żyje. - powiedziała z wyraźnym smutkiem. Camille zupełnie tego nie rozumiała. Czemu mówiła ze smutkiem o kimś, kto jednak żyje? - Musisz coś z tym zrobić, on was w końcu znajdzie. I nie spocznie. A ja wiem, że wciąż.. - urwała. Trzask drzwi przerwał jej wypowiedź. Dziewczyna szybko pobiegła na górę i bezgłośnie wślizgnęła się do środka. Odziedziczyła tą umiejętność po matce, choć nie miała pojęcia skąd ona ją posiadała. Potem słyszała tylko krzyki i trzaski. Ale tym razem nie należały tylko do jej ojca..
 
A tu wspomnienie się urywało i z trzaskiem uderzyła w nią rzeczywistość.